vertrouwen

Het was even schrikken voor de jongens toen ze vrijdagmiddag om vier uur aan boord kwamen. Het zeil moest omhoog! Waarom?? We motoren toch altijd naar Oerol?
Na uitgelegd te hebben dat het toch echt sneller ging was iedereen het ermee eens. Zodat we na een corpulente indische maaltijd rond twaalf uur 's nachts bij West Terschelling voor anker gingen.
Pas de volgende ochtend zagen we de andere 15 schepen die dicht bij voor anker lagen. Havenmeester Erik heeft ons er allemaal in gekregen! Hoerraa!!
Op het Groene Strand konden we genieten van André Manuel.
Ook terug moest er grotendeels gezeild worden. Maar dat waren onze mannen nu wel gewend.

Het Kennemer College ging op reis met de Vertrouwen en de Anna Trijntje. Onze leraren Gerard en Nienke hebben ervoor gezorgd dat de kids elke dag uitgeput in de kooi lagen. Nog nooit is de trap naar het hoge duin bij West Terschelling zo snel beklommen als door onze 4de klas.
Zelfs tijdens het droogvallen bij Vlieland stonden er gemeenschappelijke activiteiten op het programma. Elke keer waren de tegenstanders te vinden op de Anna Trijntje.
Toen we 's avonds in de haven van Vlieland lagen, kwam de Vliehors Expres de hele groep ophalen om ergens ver weg in het donker op het strand weer te droppen. Dit keer liep er gelukkig geen leraares naar de vuurtoren van Cocksdorp
Onze maat Svenja, die eindelijk na drie weken onze boot gevonden had, hadden we voor de zekerheid maar een GPS meegegeven.

Katja vond dat het tijd werd voor een feestje. Wij ook. Familie en vrienden waren aanwezig.
Oudschipper Jan was weer schipper en schipper Jelmer was weer maat. (Voor de eerste 5 minuten.)  Daarna waren de rollen weer zoals vanouds.

Het werd een zonovergoten tocht naar Vlieland. En er was tijd en rust genoeg om weer bij te praten. Alleen het zeilvouwen onder leiding van Jan ging niet meer helemaal vlekkeloos; het was dan ook een heel ander grootzeil dan wat hij gewend was. En zo was het met meerdere dingen aan boord.


De terugreis ging via Medemblik. Het was een mooi lang weekend.

Tijdens de traditionele laatste tocht met familie en vrienden liet het wad zich weer eens van zijn beste kant zien. Door het lange weekend met een dag extra hadden we tijd om naar de waddenzee te varen. Helaas is het door de Brandarisrace alsnog niet gelukt om naar Terschelling te gaan.

Niettemin hebben wij ons prima vermaakt. Het werd ook tijd om eens een keer droog te vallen. De omstandigheden waren ideaal.

Terug in de haven mocht de groep als jaarlijkse toegift weer alle zeilen afhalen en vouwen. Dan zie je maar weer hoe groot ze echt zijn!

Klaar voor de winter!!!

Terwijl de rest van het varensvolk zat te vernikkelen boven aan dek, meende de oververhitte kok dat het allemaal wel meeviel. Het leverde huiveringwekkende beelden op. Wat hij toen nog niet wist is dat het een oefening voor de beurtveer zou worden.

Hoewel de laatste 15 jaar al niet meer met een klipper, lukt het de klipperploeg toch elk jaar weer het eerste weekend van september te gaan zeilen. Dit jaar weer een onverwacht hoogtepunt: we hebben het nog nooit eerder bereikte Kampen bezocht!

Het weer en zeker de wind lieten ons niet in de steek. Zo werd het een snelle overtocht. Alle vertrouwde vaste onderdelen werden weer afgehandeld, we noemen: suikerbrood (was te snel op!), gesprekken die elk half uur 30db luider werden (vooral de eerste avond!), heerlijke gebakken eitjes (schipper weer te laat!), twee snerten (Nila is er nu al gek op!), biefstukken (...), de onvermijdelijke rollade (genuttigd in de museumhaven te Enkhuizen!).

MAAR! Ook een nieuwe traditie is misschien geboren: